Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
24 / 8 / 2020

Χτες (κάνε scroll down και θα το δεις) υποσχέθηκα ότι ίσως να γράψω γιατί θεωρώ τους γιατρούς επικίνδυνους. Αλλά τώρα είναι κάτι άλλο που θέλω να σχολιάσω, το οποίο θεωρώ σημαντικότερο. Και τις επόμενες μέρες δεν θα ποστάρω καθόλου εδώ, για προσωπικούς λόγους. Το ξέρω ότι θα σας λείψω αφόρητα, αλλά δεν γίνεται αλλιώς.

Όμως θα αναφέρω περιληπτικά γιατί θεωρώ τους γιατρούς επικίνδυνους.

Είναι αυτό που, πάω στοίχημα, πολλοί έχουν ήδη καταλάβει. Οι γιατροί παρουσιάζονται ως αυθεντίες και ο κόσμος αμέσως τουμπάρεται από αυτό και δέχεται ό,τι κι αν του πουν, ακόμα κι αν αυτό που του λένε δεν είναι προς όφελός του. Είναι επιστήμονας, είναι ειδικός, είναι ο γαμημένος μάγος Μέρλιν· αυτός ξέρει, εσύ δεν ξέρεις... Τι γίνεται όμως αν είναι ένας σκοτεινός μάγος Μέρλιν; Όταν δεν κάνεις μόνος σου έρευνα, δεν ασκείς μόνος σου κρίση, κι απλά ακούς ό,τι σου λέει κάποιος ειδικός, τότε ο οποιοσδήποτε «ειδικός» μπορεί άνετα να κάνει ό,τι θέλει μαζί σου, είτε καλό είτε κακό.

Δεν ισχυρίζομαι ότι πάντα οι γιατροί θέλουν να κάνουν κάτι κακό. Αλλά, ακόμα κι όταν θέλουν, δεν τίθενται υπό αμφισβήτηση γιατί ο κόσμος εντυπωσιάζεται από κενούς χαρακτηρισμούς όπως «επιστήμονας», «ειδικός», και τα λοιπά.

Αυτό είναι επικίνδυνο.

Ο ρόλος του γιατρού πρέπει πάντα να είναι συμβουλευτικός. Όταν γίνεται προστακτικός, αρχίζεις να παραπαίεις στα όρια του φασισμού.

*

Αλλά εκείνο που θέλω να σχολιάσω σήμερα είναι ένα άρθρο που διάβασα το οποίο δείχνει ξεκάθαρα τη νοοτροπία μισαλλοδοξίας και πόλωσης που έχει εξαπλωθεί τον τελευταίο καιρό με την υπόθεση Covid-19.

Το άρθρο αυτό έχει γραφτεί σε πολύ γνωστή free press εφημερίδα. Δεν λέω το όνομά της για να μη θεωρήσει κανείς ότι προσπαθώ να τους δυσφημίσω. Αλλά πραγματικά έχω χάσει πάσα ιδέα για τη φυλλάδα τους, όπως και για αρκετά άλλα Αριστερά έντυπα και websites τον τελευταίο καιρό. Αντί να είναι υπέρ της ελευθερίας και του πλουραλισμού, έχουν καταντήσει να είναι πιο φασίστες από τους φασίστες. Δεν σου επιτίθενται με τανκς· σου επιτίθενται με λέξεις. Η ζημιά δεν είναι υλική ή σωματική· είναι ψυχική και κοινωνική, αλλά εξίσου σοβαρή.

Στο συγκεκριμένο άρθρο ο αρθρογράφος – που είναι και λογοτέχνης, τρομάρα του – το μόνο που κάνει είναι να βρίζει, να προσβάλλει, και να κατηγορεί όλους όσους αντιτίθενται στα παράλογα μέτρα για τον κορονοϊό, αποκαλώντας τους «δεξιούς αναρχικούς» και άλλα τέτοια όμορφα. (Για φαντάσου, είμαι «δεξιός αναρχικός» κι εγώ, και δεν το ήξερα... Τι μαθαίνει κανείς.) Λέει πως έχει δημιουργηθεί πολιτισμική κρίση εξαιτίας αυτών που αμφισβητούν τα μέτρα για τον Covid-19.

Το άρθρο του, ουσιαστικά, είναι ένα τίποτα πέρα από προσβολές, σιχαμερή προπαγάνδα, και τρομοκρατία. Δεν προτείνει κάτι, δεν σκέφτεται· απλά βρίζει και προκαλεί πόλωση.

Αυτή η πόλωση που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια είναι κάτι το επικίνδυνο, όπως έχω ξαναγράψει πρόσφατα. Ίσως να είναι και εσκεμμένα δημιουργημένο για διχασμό της κοινωνίας. Εσείς είστε δεξιοί, εσείς είστε αριστεροί· τώρα αρχίστε να βρίζετε ο ένας τον άλλο, χωρίς καμία σκέψη, χωρίς καμία συζήτηση. Σίγουρα, η κοινωνία δεν μπορεί να καλυτερεύσει μετά από αυτό. Και νομίζω ότι κάποιοι εσκεμμένα υποδαύλιζαν αυτή την κατάσταση εδώ και καιρό. Διαίρει και βασίλευε...

Και φτάνουμε στο σήμερα, στην κορονοπανούκλα, και διαβάζεις τέτοια ελεεινά άρθρα που προσπαθούν, όχι μόνο να σε τρομοκρατήσουν και να σε κάνουν να μη σκέφτεσαι, αλλά και να σε στρέψουν φανατικά εναντίον των υποτιθέμενα «κακών» που θεωρεί ο αρθρογράφος.

Και τι να υποθέσεις για τον γαμημένο αρθρογράφο; Ότι έχει πληρωθεί καλά; Ότι έχει εκβιαστεί καλά; Ότι έχει άλλο όφελος; Ότι απλά παίρνει «γραμμή» από το κεντρικό επιτελείο της παράταξης και ακολουθεί τυφλά; Ό,τι και να υποθέσεις δεν μπορεί να είναι και πολύ καλό.

Εκείνο που έχω παρατηρήσει με όλους αυτούς τους μισαλλόδοξους μουτζαχεντίν mainstream media κερατάδες είναι ότι δεν μπορείς να συνεννοηθείς καθόλου μαζί τους. Αρνούνται να κάνουν προσωπική έρευνα, αρνούνται να δουν το οφθαλμοφανές, αρνούνται έστω και να παραδεχτούν ότι ζούμε σε δημοκρατική κοινωνία και ο άλλος μπορεί να έχει αντίθετη άποψη από αυτούς! Οι πάντες πρέπει να ευθυγραμμίζονται με τη δική τους λογική, αλλιώς είναι «ο εχθρός».

Δεν με εκπλήσσει και τόσο, έτσι όπως τα ελληνικά ΜΜΕ – και τα παγκόσμια ΜΜΕ – κατρακυλούσαν, ούτως ή άλλως, τα τελευταία χρόνια. Τώρα πια, απλά έχουν φτάσει στον πάτο. Μισαλλοδοξία, άρνηση κριτικής σκέψης, τρομοκρατία, παρανοϊκή προπαγάνδα εναντίον των «εχθρών». Πόσο πιο κάτω να πέσεις; Υπάρχει πιο βαθύ τέλμα; Να είσαι με τον Χίτλερ, ίσως. Αλλά κι εκεί μπορεί να φτάσουν. Δεν είναι μακριά ακόμα.

Σήμερα, ο Αριστερός Τύπος, είτε είναι έντυπο είτε website, παίρνει απλά μια γραμμή – και η γραμμή λέει: «υποστηρίζετε ακραία μέτρα για κορονοϊό – τυφλά.» Κι αυτό κάνουν, χωρίς κανείς να το αμφισβητεί. Από ελεύθεροι δημοσιογράφοι, έχουν μετατραπεί σε ανελεύθεροι εντολοδόχοι.

Και ο Δεξής Τύπος ακολουθεί τη δική του γραμμή για διάφορα άλλα θέματα.

Όπως έλεγα πιο πάνω: πόλωση.

Ενώ τώρα θα έπρεπε όλοι να ενωθούν, πρώτον, για να αντιμετωπίσουν την πανδημία (όποια κι αν είναι η επικινδυνότητά της) αλλά, δεύτερον, και τα ακραία μέτρα που κάποιοι προσπαθούν να επιβάλουν στερώντας την ελευθερία μας. Γιατί, σε τελική ανάλυση, όλοι στον ίδιο ανελεύθερο κόσμο θα ζήσουμε.

*

Το τι ακούγεται, επιπλέον, για το Διαδίκτυο από ορισμένους φτάνει στα όρια του γελοίου. Ο Μητσοτάκης μιλούσε για «συνωμοσιολογίες» από τη «σκοτεινή σφαίρα» του Διαδικτύου... Ναι, εντάξει, υπάρχει «σκοτεινή σφαίρα» του Διαδίκτυου. Ίσως. Την πρόσεξε.

Τη σκοτεινή σφαίρα της πολιτικής που του επιβάλλουν να ακολουθεί δεν την έχει προσέξει ακόμα... Ίσως θα έπρεπε ν’αλλάξει το όνομα του κόμματός του και να το πει Νέα Επιδημία, γιατί πάντως με δημοκρατία δεν μου μοιάζει και τόσο.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)